Dokonuj selekcji. Wybieraj książki z dużymi, kolorowymi, realistycznymi lub wesołymi ilustracjami (niektóre piękne ilustracje, są albo zbyt abstrakcyjne, albo zbyt wymyślne, albo zbyt ciemne, aby mogły się podobać dziecku)oraz z krótkim i prostym tekstem. Chociaż większość dzieci woli książki napisane wierszem z rymami (nawet jeśli nie rozumieją zbytnio słów, to przemawia do nich rytm), to nadeszła pora wprowadzenia krótkich opowiadań. Najlepsze do samodzielnego czytania są książeczki wykonane z grubej tektury – delikatniejsze papierowe książeczki oglądajcie wspólnie. Do kąpieli można wziąć książki o kartkach powleczonych winylem. Pamiętaj jednak, że po każdej kąpieli trzeba je dokładnie wytrzeć, gdyż na ich powłoce może powstać pleśń.

Bądź wytrwała. Wiele dzieci, kiedy rozpoczyna się naukę czytania nie potrafi się skupić na tym, co słyszy, ale wytrwałość się opłaca. Ustal regularne pory na czytanie. Niech to będzie przynajmniej raz dziennie (najlepiej po kąpieli i przed snem), jeśli masz czas rano, czytaj w swoim łóżku. Nawet jeśli zdążysz przeczytać tylko kilka stron i nawet jeśli twoje dziecko bardziej interesuje się manipulowaniem nową zabawką i wchodzeniem i schodzeniem z łóżka, to w końcu czytanie stanie się ulubionym rytuałem, który będziecie wysoko cenić, długo po tym, jak dziecko samo już będzie w stanie czytać. Nigdy nie zmuszaj malucha do uważnego słuchania, gdyż może to zmienić przyjemność w obowiązek.

Bądź twórcza. Wiesz lepiej od autora książek, co najbardziej interesuje twoje dziecko. Nie czuj się więc zobowiązana do czytania tekstu słowo w słowo, tak jak jest napisane, częste zmiany zachęca dziecko do uważniejszego słuchania. Skracaj więc długie złożone zdania, zastępuj niezrozumiałe dla dziecka słowa prostszymi, według uznania opuszczaj czasem komentarze i objaśnienia. Jeśli sam tekst nie interesuje zbytnio dziecka, skoncentruj się na ilustracjach. Możesz na przykład do ilustracji z książki układać własne opowiadania, które pewnie dużo bardziej spodobają się dziecku.

Oddziałuj na dziecko. Na długo przed tym, jak dziecko nauczy się czytać, może uczestniczyć w czytaniu. Na początku poprzez pokazywanie różnych postaci na obrazkach przedmiotów, później poprzez uzupełnianie luk w zdaniu lub dokańczanie rymów w książkach czytanych już dziesiątki razy. Gdy czytasz bajkę po raz pierwszy, przedstawiaj dziecku postacie, przedmioty, kolory i pojęcia, których nie zna. Podczas następnego czytania tej samej bajki zachęć je , aby pokazywało palcem albo odpowiadało na pytania związane z treścią książki. Starsze i lepiej mówiące dziecko może nawet odpowiadać na pytania w rodzaju: „jak myślisz, co się zdarzyło później” . pobudzaj też malca do czynnego udziału w czytaniu, podsuwając mu specjalne książeczki, w których dziecko prze dotyk rozpoznaje postacie i przedmioty, w których pod klapami ukryte są niespodzianki, np. tarcze do kręcenia, wystające elementy itp. Ponieważ tego typu książeczki łatwo zniszczyć pozwalaj się nimi bawić dziecku, tylko w obecności kogoś dorosłego.

Bądź pełna ekspresji. Nikt nie lubi słuchać monotonnego czytania. A dla dziecka, które wychwytuje właśnie językowe niuanse, styl pełen ekspresji nie tylko czyni słuchanie ciekawszym, ale również bardziej zrozumiałym. Włóż więc w czytanie nieco gry aktorskiej.

Powtarzaj. Małe dzieci uwielbiają słuchać wiele razy tej samej bajki czy opowiadania. Choć powtórki takie mogą doprowadzić cie do szaleństwa, to jednak maluchom sprawiają ogromną przyjemność, a jeśli w tekście występują rymy, to możesz się pewnego dnia zdziwić, ile twoje dziecko zdołało już zapamiętać.

Bądź zwięzła. Dla dziecka, które nie jest w stanie siedzieć spokojnie na jednym miejscu przez dłuższą chwilę, należy wybierać krótkie książeczki. Szybko przekładaj kartki i posuwaj się naprzód w treści, aby widownia nie znudziła się zbyt szybko i nie poszła sobie. Jeśli zachodzi potrzeba kończ czytanie nawet po upływie kilku minut.

Bądź blisko dziecka. Dzieci, którym czytanie kojarzy się z siedzeniem u mamy i taty na kolanach i z wtulaniem się w ich ramiona, prawie zawsze chętnie czytają w późniejszym wieku.

Dawaj dobry przykład. Dzieci rodziców, którzy chętnie czytają, z reguły same później chętnie sięgają po książki. Staraj się więc codziennie znaleźć trochę czasu na czytanie – nawet jeśli miała by to być jedna lub dwie strony.

Temat odchudzania pojawia się, kiedy dziewczynka jest w wieku 12-14 lat. Wtedy staje się coraz bardziej krytyczna wobec siebie. szuka mankamentów w swoim wyglądzie, choć często są to problemy zwyczajnie wydumane. Taki sposób myślenia umacnia w niej otoczenie. Czasopisma pokazują rewelacyjne diety, a reklamy lansują szczupłą sylwetkę. Kiedy nastolatka widzi w telewizji swoją Idolkę, marzy, aby się do niej upodobnić. Głupia uwaga koleżanki również może spowodować, że szczupła nastolatka zaczyna się odchudzać. Najczęściej robi to w sposób nieprzemyślany.
Większość dziewcząt mówi wprost o zastrzeżeniach do swojej sylwetki. Dlatego powinnaś być wyczulona na pewne sygnały w zachowaniu dorastającej córki. Czy w ostatnim czasie nie zaczęła interesować się tematyką odżywiania? A może od pewnego czasu świetnie orientuje się w wartościach kalorycznych poszczególnych produktów oraz ilości tłuszczów w nich zawartych i skrupulatnie czyta etykiety kupowanych produktów. Kupuje gazety pełne diet. Coraz częściej szuka wymówek, by nie wziąć drugiego śniadania, za to paradoksalnie zaczyna spędzać więcej czasu w kuchni. Przygotowuje dla rodziny wymyślne potrawy, a sama ich nie je. Zaniepokoić cię powinno stosowanie przez dziecko kosmetycznych wyszczupla czy. Ważnym sygnałem jest też sięganie przez nią po ziółka moczopędne i przeczyszczające oraz środki wspomagające odchudzanie, takie jak chrom, czy inne przyśpieszacze spalania tłuszczu. Dla nastolatki, której system hormonalny i tak jest zaburzony, taka dawka dodatkowych substancji na pewno nie pomoże, a Mozę nawet zaszkodzić, mimo, iż producent zapewnia, że nie wywołują one skutków ubocznych. Mogą pojawić się w wyniku ich stosowania nadmierna drażliwość, przemęczenie, problemy ze snem, w konsekwencji grosze wyniki w nauce, spowodowane dekoncentracją. Każdy z tych symptomów może świadczyć o tym, że kwestia jedzenia stała się w życiu dziecka bardzo ważna. W krótkim czasie może przerodzić się w niebezpieczną dla zdrowia obsesję, prowadzącą do zaburzeń łaknienia, niedoborów składników odżywczych i problemów zdrowotnych(nawet do anoreksji lub bulimii). Niestety, takim zachowaniom nie musi towarzyszyć spadek wagi.

Skąd ta obsesja?

Twoja córka wymyśliła sobie, nadwagę. Nie powinnaś zostawiać jej z tym problemem samej. Odchudzanie w tym okresie, może być przejawem naturalnego buntu. Popytaj o problemy w szkole, sama tez przyjrzyj się krytycznie sytuacji w domu. Często głodzenie się to próba zwrócenia na siebie uwagi zbyt zapracowanych rodziców. Może też wpływać na nie poczucie winy, które podpowiada dziecku, że nie jest takie, jakie chcieliby mieć rodzice. A może sama przesadnie liczysz kalorie, testujesz coraz to nowe diety i dramatyzujesz, kiedy wskazówka na wadze przekracza ustaloną przez ciebie normę. Jeśli jesteś dla córki autorytetem, będzie cię naśladować. Zwrócić też uwagę na najbliższe otoczenie twojej córki. Być może to niemądra rywalizacja w grupie twojej córki powoduje ograniczenie jedzenia i dążenie do jeszcze szczuplejszej sylwetki.

Interweniuj jak najwcześniej.

Psychologowie radzą, by jak najmniej zajmować się tym, co dziecko zjadło, czy za dużo, czy za mało i jak wygląda. To dlatego, by drażliwy nastolatek, nie wziął sobie tego za bardzo do serca i nie stał się to dla niego temat numer jeden. Jeśli jednak podejrzewasz córkę o obsesje na punkcie wagi, nie odkładaj rozmowy na później. Spróbuj dowiedzieć się od córki, co ją najbardziej niepokoi. Zawsze rozmawiaj z nią jak z osoba dorosłą . Powiedz, że niemal każda kobieta chciałaby ważyć mniej i jest wobec swojej figury bardziej krytyczna niż wobec innych. W ten sposób pokażesz, że nie musi ukrywać przed tobą swoich kompleksów, a to, co przeżywa nie jest niczym złym. To ważne, by o odchudzaniu chciała rozmawiać z tobą szczerze. Gdy kwestią wagi zajmują się też koleżanki córki, warto znaleźć okazję, by wspólnie porozmawiać. Może pomożesz dziewczynom rozmawiać na pewne tematy, rozwiewając ich wątpliwości, podsuwając fachowe poradniki i rady ekspertów. Pytaj i staraj się poznać ich zdanie, a nie prawić im kazania. Weź pod uwagę, że często wzorem naśladowania nastolatki, są gwiazdy z kolorowych czasopism. Postaraj się przekonać swoje dziecko, że ta perfekcyjnie wyglądająca osoba na okładce, to efekt pracy kilkudziesięciu osób i na co dzień jest to zupełnie przeciętna dziewczyna. Wystarczy też prosty program do obróbki zdjęć, którym dowolnie można zmieniać kolory i proporcje, kontury, itp. Jeśli nastolatka sama się przekona, że to, co widzi niewiele ma wspólnego z rzeczywistością nauczy się o odróżniać świat realny od fikcji. Jeśli tej granicy nie dostrzeże, może mieć zbyt wielkie i nierealistyczne wymagania wobec swojego ciała. Jako mama powinnaś dążyć do tego, aby córka miła jak najmniej czasu na stanie przed lustrem i studiowanie mankamentów sylwetki. Spróbuj zainteresować ją jakąś formą aktywności, niech realizuje swoje pasje. Osiągając sukcesy, poczuje się dowartościowana i łatwiej jej będzie zaakceptować swój wygląd. Spróbuj przekonać dziecko, że wymarzona sylwetka nie będzie jej cieszyć, jeśli w wyniku złej diety włosy stracą blask, paznokcie będą się łamać, a cera będzie szara i pokryta krostkami. Dlatego musi odżywiać się regularnie, a jedzenie powinno być urozmaicone

O parę kilo za dużo – mądre odchudzanie.

Jeśli córka chce zrzucić parę kilo, a jest nieco pulchna, nie przekonuj jej, że z tego wyrośnie. Zaoferuj jej swoją pomoc i wsparcie. Możesz zaproponować co i kiedy je wtedy okaże się, czy nieustannie pojada pije dużo słodzonych napojów, czy opycha się tuż przed snem. Prowadzenie dzienniczka pomoże dostrzec błędy i je eliminować. Możesz też zaproponować, że będziecie odchudzały się razem. Najważniejsze, by jeść regularnie, o stałych porach. Trzy główne posiłki i 2 lub 3 drobne przekąski. Koniecznie zachęć również dziecko do większej aktywności. Systematycznie wychodźcie na rower lub basen. taki trening na odchudzanie może zdziałać cuda. Może być także klub fitness, pod warunkiem jednak, że dziewczynka będzie pod opieką instruktora. Forsowny wysiłek nie jest bowiem wskazany dla nastolatki, bo zaburza pracę układu odpornościowego. Podczas gubienia kilogramów przypominaj dziecku, że najważniejsza jest wytrwałość. Diety, gwarantujące szybkie schudnięcie nie są zdrowe dla nastolatki, a efekt nie będzie trwały.

Po pierwsze bardzo ważne jest, aby delikatnie myć włosy dziecka. Dzięki masażowi podczas mycia głowy, możesz stymulować skórę głowy i utrzymać prawidłowy przepływ krwi do mieszków włosowych.

Po drugie ważne, by zapewnić dziecku dobre odżywianie. Wzrost włosów zależy od dobrego odżywiania. Jeśli matka karmi dziecko piersią, warto upewnić się, że utrzymuje ona zróżnicowaną, dobrze zbilansowaną dietę.

Kolejnym krokiem jest walka z ciemieniuchą. Ciemieniucha może pojawić się na skórze dziecka i objawić się w postaci łusek na skórze głowy. Łuski te, kiedy tworzą grubą skorupę, mogą utrudniać wzrost włosów. Możesz wetrzeć we włosy dziecka delikatny szampon lub wsmarować odrobinę oliwki dla dzieci (uważać, aby nie dostała się w oczy dziecka) oraz wyszczotkować włosy dziecka miękką szczoteczką. Gdyby problem się powtarzał, należy skonsultować się z lekarzem dermatologiem, ponieważ ciemieniucha może się przerodzić w problem nie tylko estetyczny, ale również zdrowotny.

Na delikatnych włosach dziecka nie warto eksperymentować. Mimo iż, szczególnie małe dziewczynki, pięknie wyglądają z gumeczkami czy spineczkami, to pamiętajmy, że ich włoski są jeszcze bardzo słabe i szybko wypadają lub – co gorsza – zostaną wyrwane przez dziecko, któremu ta ozdoba przeszkadza.

Do mycia włosków dziecięcych wykorzystuj tylko delikatne szampony, które posiadają atest i pozytywną opinię instytutu Matki i Dziecka. Od czasu do czasu nawilżaj włoski za pomocą oliwki dziecięcej.

Często przycinaj delikatne końcówki włosów dziecka, wtedy będą one lepiej rosły i będą wydawały się grubsze.

Pamiętaj, że od tego jak będziesz dbał o włosy swojego dziecka, zależy, jakie będą one w przyszłości. Warto zatem, by odpowiednio je pielęgnować i odżywiać nie tylko na zewnątrz, ale i poprzez odpowiednio skompilowane posiłki.

Nie podawaj żadnych lekarstw nie przepisanych przez lekarza, nawet ogólnie dostępnych, dziecku, które nie ukończyło trzeciego miesiąca życia.

Upewnij się, że nie minęła data ważności leku. Nie stosuj preparatów przeterminowanych lub o zmienionej barwie, zapachu czy też konsystencji. Przeterminowane leki starannie owiń i wyrzuć.

Dokładnie odmierz ilość leku przepisaną przez pediatrę, a w wypadku leków dostępnych bez recepty, ściśle przestrzegaj informacji podanej na opakowaniu. Pamiętaj, że dzieciom, które nie ukończyły drugiego roku życia podaje się lekarstwo nie według wieku, ale według ciężaru ich ciała. Ważne zatem, byś wiedziała, ile dokładnie waży twoje dziecko. Aby zaaplikować dziecku lekarstwo możesz wykorzystać łyżeczki, zakraplacze, plastikowe strzykawki i kubeczki zaopatrzone w miarkę (zazwyczaj, możesz je nabyć w aptece. Pomocne to jest w prawidłowej aplikacji leku. Nie należy używać łyżeczek kuchennych, gdyż mają one różną wielkość i głębokość i mogą odmierzyć nieprecyzyjnie ilość leku.

Aby wiedzieć, kiedy dziecko przyjęło ostatnią dawkę leku, zapisz dokładnie, o której godzinie je podałaś na jakiejś kartce i powieś w widocznym miejscu – na przykład na drzwiach lodówki lub nad blatem do przewijania.
Możesz również prowadzić zapisy w podręcznym notesie, zawierającym informacje na temat dziecka. Notatki zminimalizują ryzyko przypadkowego pominięcia lub powtórzenia dawki. Nie należy się martwić niewielkim opóźnieniem, które było spowodowane drzemką dziecka, ale trzeba się postarać wyrównać odstępy czasowe następnym razem.

Sprawdź na opakowaniu sposób przechowywania. Niektóre lekarstwa powinny być przechowywane w lodówce lub w chłodnym miejscu, inne należy wstrząsnąć przed użyciem. Zastosuj się do tych zaleceń.
Jeżeli zauważasz sprzeczność pomiędzy zaleceniami otrzymanymi od lekarza lub w aptece a instrukcją na opakowaniu, jeszcze przed podaniem leku zadzwoń do lekarza lub apteki, by wyjaśnić nieścisłości.

Nawet, jeśli jesteś absolutnie pewna, że trzymasz w ręku odpowiednia butelkę, przeczytaj nazwę leku przed podaniem go dziecku. Jeśli podajesz dawkę leku w nocy, pamiętaj, aby włączyć światło i sprawdzić, jaki lek trzymasz w dłoni.

Bez zgody lekarza nie podawaj dziecku lekarstwa, które było przypisane dla jego rodzeństwa lub kogoś innego. Bez konsultacji z lekarzem nie używaj też leków zapisanych dziecku podczas ostatniej choroby.

Nie podawaj dziecku lekarstwa na leżąco, gdyż może się zakrztusić, albo udusić. Podnieś lekko jego główkę, a starszaka – posadź.

Nie dodawaj leku do butelki z soczkiem czy mieszanka mleczną, chyba że lekarz tak zaleci. Dziecko może nie wypić całej zawartości butelki, a przez to nie przyjąć całej dawki leku. Poza tym kwas zawarty w sokach owocowych osłabia działanie niektórych lekarstw.

Bez porozumienia z lekarzem nie skracaj okresu podawania antybiotyku, nawet, jeżeli wydaje ci się, że dziecko jest już zupełnie zdrowe. Przedwczesne odstawienie lekarstwa może skutkować szybkim nawrotem choroby.

Jeżeli wystąpią objawy braku tolerancji na dany lek, chwilowo przestań go podawać i bezzwłocznie skontaktuj się z lekarzem.

Nie podawaj leku przez dłuższy okres niż zalecił to lekarz ani nie podejmuj decyzji o przerwaniu kuracji bez jego zgody

Nazwę każdego podanego leku, chorobę oraz okres podawania i wszystkie skutki uboczne, które miały miejsce podczas dawkowania leku, zapisz w specjalnym dzienniczku dziecka, by móc się tymi informacjami posiłkować w przyszłości.

A w jaki sposób Ty dawałaś sobie radę z chorobą swojego dziecka. Byłaś wzorową matką, czy traciłaś czasami zimną krew. Może masz jakieś sprawdzone sposoby na to, jeśli dziecko nie chce przyjmować niedobrego lekarstwa.

Krwawienie – krew nasyca więcej niż jedną podpaskę w czasie jednej lub paru godzin. Jeśli nie jesteś w stanie skontaktować się z lekarzem, który asystował przy twoim porodzie, ktoś powinien zabrać cię do najbliższej stacji pogotowia ratunkowego lub skontaktować cię telefonicznie z najbliższym ośrodkiem pomocy medycznej. Podczas samego transportu lub gdy czekasz na przyjazd karetki pogotowia, przyjmij pozycję leżącą. Weź opakowanie z lodem (bezpiecznie zawiązana torebka plastikowa wypełniona kostkami lodu oraz papierowe ręczniki do wchłaniania wody z topiącego się lodu będą pomocne) i przyłóż do podbrzusza (bezpośrednio w rzucie macicy, jeśli możesz ją zlokalizować), jeśli to możliwe.

Intensywne krwawienie jasnoczerwoną krwią w tydzień po porodzie. Nie denerwuj się jednak z powodu lekkiego krwawienia, przypominającego miesiączkę, krwawienia utrzymującego się do sześciu tygodni lub, jak w przypadku niektórych kobiet, nawet do dwunastu. Nie panikuj, jeżeli krwawienie będzie bardziej intensywne w okresie większej aktywności fizycznej lub podczas karmienia piersią.

Odchody o cuchnącym zapachu. Prawidłowy zapach powinien przypominać zapach krwi miesiączkowej.
Liczne lub bardzo duże (czasami nawet wielkości cytryny lub większe)skrzepy w odchodach. Sporadyczne małe skrzepy przez kilka pierwszych dni są normą.

Brak odchodów podczas pierwszych dwóch tygodni po porodzie.

Ból i dyskomfort w obrębie dolnej części brzucha z lub bez obrzęku tej okolicy, trwający dłużej niż kilka pierwszych dni po porodzie.

Ból w okolicy krocza, utrzymujący się dłużej niż przez kilka pierwszych dni po porodzie.

Temperatura ciała powyżej 37,7 stopni Celsjusza po pierwszych 24 godzinach, przez więcej niż jeden dzień. Krótki okres podwyższonej temperatury do 38 stopni bezpośrednio po porodzie (spowodowany odwodnieniem) lub niewysoka gorączka w czasie pojawiania się mleka – nie stanowią powodu do niepokoju.

Zawroty głowy

Mdłości i wymioty.

Miejscowy ból, opuchnięcie, zaczerwienienie, gorączka i wrażliwość piersi po ustąpieniu i nabrzmiałości. Sytuacja taka może oznaczać zapalenie sutka lub infekcję piersi. Czekając na kontakt z lekarzem, możesz pomóc sobie domowymi sposobami. Na przykład przykładając do opuchniętych piersi liście stłuczonej białej kapusty. Ma ona właściwości ściągające i pomoże zredukować bolesność piersi i gorączkę.

Zlokalizowany obrzęk lub zaczerwienienie, miejscowe ocieplenie, sączenie z rany po cesarskim cięciu.

Trudności z oddawaniem moczu, ból, pieczenie podczas oddawania moczu, częste parcie na mocz z oddawaniem niewielkiej ilości płynu, skąpomocz, ciemna barwa moczu. Wskazane jest picie dużej ilości płynów i skontaktowanie się z lekarzem.

Ostry ból klatki piersiowej. Może on być wywołany przez obecność zakrzepu w krążeniu płucnym (bólu tego nie należy mylić z obolałością klatki piersiowej wynikającą zwykle z wysiłkowego parcia). Jeżeli nie możesz skontaktować się z lekarzem, który opiekował się tobą podczas porodu, zadzwoń do najbliższej stacji pogotowia ratunkowego.

Ból zlokalizowany, tkliwość wrażliwość, zwiększone ocieplenie w łydce, udzie, obrzęk z lub bez zaczerwienienia i ból podczas zginania nogi, mogą sygnalizować skrzep krwi w żyle. Wskazany wypoczynek z uniesioną noga i kontakt z lekarzem

Depresja, wywołana uczuciem, że nie potrafisz sobie radzić w trudnych sytuacjach. Stan taki może trwać parę dni. Uczucie złości skierowane na dziecko, niechęć, a nawet zbrodnicze myśli. Szukaj pomocy u najbliższych, byś miała kilka chwil dla siebie w ciągu dnia. Niech maluchem zajmie się ojciec dziecka lub jego dziadkowie, a ty wyśpij się lub idź na spacer albo zakupy. Jeśli stan depresji utrzymuje się dłużej, powinnaś skontaktować się ze specjalistą.

Pamiętaj, że dobra forma matki, warunkuje prawidłowy rozwój dziecka. Warto więc dbać o siebie.
A może ty po porodzie borykałaś się z tego rodzaju problemami, jak sobie z nimi poradziłaś. Może masz jakieś sprawdzone rady dla przyszłych matek, lub tych, które dopiero odnajdują się w nowej roli.

W upalny dzień wspaniałą przekąska mogą okazać się musy owocowe i przeciery warzywne. Są one bogate w substancje odżywcze, nie posiadają domieszki cukru krystalicznego, świetnie gaszą pragnienie, a dzięki temu, że są bogate w błonnik, regulują pracę jelit. Warto maluchowi podawać owoce na surowo, ale jeżeli jest jeszcze za małe, by podawać mu jej w stałej konsystencji, możesz śmiało mu je zmiksować lub zetrzeć na tarce. Warto również skorzystać z przygotowanych dla maluchów musów owocowych lub przecierów w słoiczkach. Są one przygotowane z wyselekcjonowanych warzyw i owoców i są źródłem potrzebnych składników odżywczych.
Jeśli twoje dziecko gustuje w przetworach mlecznych, to możesz mu zaoferować koktajl mleczno owocowy, przygotowany na bazie jogurtu naturalnego i musu owocowego lub świeżych owoców. W ten sposób upieczesz dwie pieczenie na jednym ogniu, ponieważ dziecko otrzyma posiłek bogaty w źródło wapnia i potrzebne witaminy i mikroelementy.
Inna propozycją może być podanie niewielkiej marchewki. Jeżeli malec ma już swoje zęby i potrafi sobie poradzić z surową marchewką, to będzie to dla niego odpowiednia przekąska. Mniejszego brzdącowi zetrzyj ją na tarce lub zmiksuj. Możesz do niej dodać różne owoce – jabłka lub śliwki. Marchewka jest bogata w witaminę A, karoten, dostarcza organizmowi również takich składników, jak niacyna, czy biotyna. Zatem chrup ją na zdrowie.

Maluchy bowiem są dwa razy bardziej narażone na odwodnienie niż osoba dorosła. Warto zatem dawać mu do picia, coś, co będzie dla niego odpowiednie. Maluch powinien wypijać około jednego litra płynów, najlepiej jeżeli podasz mu je pomiędzy posiłkami. Zaspokajanie pragnienia w czasie posiłku, może skutkować tym, że maluch szybko się naje, ponieważ płyn, a nie pokarm wypełni jego żołądek. Dodatkowo duża ilość płynów w organizmie powoduje mniejsze wydzielanie soku trawiennego, więc trudniej maluchowi strawić pokarm. Warto zatem zachować odstęp około 10 minut po posiłku.

Jeżeli twoje dziecko jest maleńkie i karmisz je mlekiem, to właściwie nie potrzebuje ono dodatkowego dopajania. Jeżeli jednak jest bardzo gorąco, powinnaś maluchowi podawać niegazowaną wodę mineralną. Doskonale gasi ona pragnienie malucha i nie zaburza działania sytemu trawiennego. Maluchom warto podawać butelkowane wody niskozmineralizowane bez gazu. Jest to ważne, ponieważ te wody, przygotowywane dla najmłodszych, są poddawane większej ilości badań. Warto nauczyć malucha na spożywanie wody już od najwcześniejszych dni życia. Jeżeli jednak masz w domu malucha, który niechętnie sięga po wodę, możesz powoli zmienić jego przyzwyczajenia. Naukę można zacząć od podawać gazowanej wody mineralne. Bąbelki, które przyjemnie łaskoczą w gardło, są dodatkowa atrakcją dla malucha i kartą przetargową. Innym sposobem może być dodatek świeżo wyciśniętego soku z owoców. Może być kilka kropel pomarańczy, albo cytryny. Nie warto dawać maluchom wody aromatyzowanej, czy słodkich oranżadek, bo zawierają dużo substancji konserwujących.

Alternatywą dla wody mogą być soczki, ale tylko takie, które są specjalnie przygotowywane dla maluchów. Podawanie soczku możesz zacząć od marchewki albo jabłka. Następnie możesz wzbogacać ten smak o owoce gruszki, malin, jagód, czy brzoskwiń. Po pierwszych urodzinach możesz podać maluchowi soczek z owoców egzotycznych. Ważne, by na etykietce soku dla malucha znalazła się informacja, że jest to środek specjalnego przeznaczenia spożywczego. Tego typu produkty nie zawierają środków konserwujących ani specjalnych barwników. Możesz wybrać soki klarowne albo przecierowe. Te pierwsze zazwyczaj mają dodatek witaminy c, co wspomaga odporność organizmu, a przecierowe z powodzeniem mogą zastąpić słodki deser. Jeśli nauczysz malucha na różne smaki, nie będziesz się musiała obawiać tego, że w przyszłości będziesz miała w domu niejadka.

Innym sposobem na zaspokojenie potrzeb małego organizmu jest podanie mu herbatki. I tak, jak w przypadku soczków, musi to być płyn przygotowany specjalnie dla maluchów. Najlepsze są herbatki owocowe albo ziołowe. Czarna herbata nie nadaje się dla maluchów (chyba, że nie masz w domu innej, a twojemu dziecku bardzo chce się pić. Wystarczy, że podasz mu ją bardzo rozcieńczoną, o słomkowym kolorze, lekko osłodzona glukozą.)Herbatki przygotowane specjalnie dla maluchów są tworzone ze specjalnie dobranych i wyselekcjonowanych składników, pochodzących z upraw ekologicznych. Czasami takie herbatki mają dodatkowe efekty: wyciszają, uspokajają, przeciwdziałają przeziębieniu, czy wspomagają trawienie. Dodawane są do nich takie zioła jak, anyżek, rumianek, mięta, czy dzika róża. Do herbatek nie dodaje się cukru krystalicznego i praktycznie się ich nie zaparza. Mają postać prostych do rozpuszczenia granulek.
Pamiętaj, że płyn, który podajesz swojemu dziecku powinien mieć temperaturę pokojową. Nie powinno się podawać maluchowi płynów prosto z lodówki, ponieważ rozgrzane w lecie gardło, mogłoby szybko nabawić się anginy. Gorce napoje mogłyby natomiast poparzyć malucha. Najlepsza zatem będzie temperatura, jaka panuje w otoczeniu. Nalej płyn do kubeczka i niech maluch pije na zdrowie.

Niestety osoba, która chce stracić na wadze, musi to robić przede wszystkim z głową, a po drugie według ściśle określonego schematu. Musi sobie bowiem zdawać sprawę, że można zrzucić na przykład około pięciu kilogramów (bez szwanku dla naszego zdrowia )na miesiąc, ale zrzucenie pięciu kilogramów w przeciągu tygodnia, to byłoby już szaleństwo.

Najważniejsze jest zatem ustalenie harmonogramu działania. Trzeba również uzbroić się w dużą dawkę dyscypliny. Zapewne pomoże Ina w osiągnięciu wymarzonego celu. W czasie ćwiczeń i diety trzeba monitorować spadek wagi, by popaść z jednej skrajności w drugą.

Ważnym elementem w utracie wagi jest wysiłek fizyczny. Ale również w tym przypadku trzeba do tego zagadnienia podejść mądrze. Zanim rozpocznie się wykonywanie wymyślnych ćwiczeń, trzeba najpierw porozciągać zastane mięśnie. Po zakończonych ćwiczeniach, przydałoby się parę ćwiczeń rozluźniających, by nie obudzić się następnego dnia z wielkim bólem mięśni. Ćwiczenia wykonuj powoli, stopniowo zwiększając ich intensywność, tak, żeby wysiłek był coraz większy, a organizm potrafił sobie z nim poradzić. Jeżeli czujesz, że powinieneś przestać, zatrzymaj się na chwilę, by nie przeforsować organizmu. Po kilku chwilach zacznij na nowo. Jeżeli czujesz, że chce ci się pić, to znak, że organizm jest lekko odwodniony i trzeba dostarczyć mu płynów, dlatego zawsze miej pod ręką butelkę niegazowanej wody mineralnej.

Te rady pozwolą ustrzec się wielu groźnych chorób cywilizacyjnych, nowym członkom społeczności. Zachowanie powyższych zasad zapewne pozwoli utrzymać organizm w dobrej kondycji, a młodzieży pozwoli cieszyć się wymarzoną figurą i wspaniałym zdrowiem.

Niestety, czasami nawet najlepszy rodzic nie jest w stanie w stu procentach ochronić swojego dziecka. Jest jednak kilka sposobów, które na pewno zminimalizują ryzyko wypadku. Na przykład na schodach warto zamontować specjalne barierki, przez które maluch nie przejdzie i nie spadnie ze stromych schodów, w drzwiach i szafkach pozakładać ograniczniki, które zminimalizują ryzyko przytrzaśnięcia sobie palców, oraz ochraniacze na rogach stołów, by maluch nie nabił sobie na głowie guza. Dzięki osłonce, która znajduje się na brzegu kuchenki, malec nie ściągnie na siebie gorącej zupy, a dzięki zabezpieczeniu palniku nie będzie mógł odkręcić kurka z gazem. Maluchy są bardzo pomysłowe, dlatego wszystkie ostre przedmioty i niebezpieczne chemikalia powinny się znajdować w zamykanych na klucz szafkach, do których malec nie powinien mieć dostępu. W domu przydadzą się również czujniki dymu i tlenku węgla.

Wiele jest jednak rzeczy, których nie będziemy w stanie przewidzieć, a które na pewno zaciekawią naszego malucha, robiąc mu krzywdę. W jaki sposób poradzić sobie w czasie wypadku, zanim jeszcze przyjedzie lekarz. Oto kilka sposobów na najczęstsze dolegliwości.

Oparzenie. Może do niego dojść, kiedy maluch chodzi po kuchni, w której właśnie przygotowuje się gorący obiad. Ciekawość, która nie może być zaspokojona, może go popchnąć do wymyślenia sposobu, wy zobaczyć, co znajduje się w garnku na kuchence. Niestety, efekty tej ciekawości mogą być opłakane w skutkach. Do lżejszych urazów może dojść, jeżeli twój maluch na przykład będzie chciał sprawdzić, skąd pochodzi to światełko i dotknie gorącej żarówki. Są to przypadki bardzo bolesne, jednakże zdarzają się nader często. W jaki sposób można pomóc maluchowi. Zaraz po wypadku skieruj na oparzone miejsce strumień zimnej wody. Najlepiej, żeby schładzanie trwało około 15 minut, potem nałóż na bolące miejsce jałowy opatrunek i zawieź malca do lekarza. Lepszym sposobem od nałożenia jałowego opatrunku, może okazać się opatrunek hydrożelowy, który nie tylko schłodzi bolące miejsce, ale również ochroni ranę przed zabrudzeniem. Nie wolno niczego wylewać na ranę, ani niczym jej smarować, bo nie dość, że maluch będzie bardziej cierpiał, to może wdać się zakażenie.

Upadek z wysokości . Jeżeli jesteście na placu zbaw, to trudno upilnować malucha, który w ferworze zabawy nie reaguje na twoje polecenia. Jeżeli jednak jesteś w domu, to nie pozwól maluchowi wspinać się na meble, które Mozę stoją niestabilnie. Niestety dom, to nie plac zabaw i może się tu nie zdarzyć miękkie lądowanie na piasku. Jeżeli jednak już doszło do wypadku, powinnaś bardzo dokładnie obejrzeć dziecko, czy nie doszło do urazu głowy lub kręgosłupa. Nawet jeśli, dziecko nie skarży się na ból, a wiesz, że doszło do urazu głowy, powinnaś przez dwie, trzy godziny bacznie obserwować swoja pociechę. Jeżeli będzie senna lub zacznie wymiotować, to znak, że doszło do wstrząśnienia mózgu i trzeba jak najszybciej udać się do szpitala. Nigdy nie powinnaś podnosić malucha, jeżeli widzisz, że sam nie zmienia swojej pozycji. Jeżeli jest nieprzytomny, to powinnaś jak najszybciej wezwać pogotowie, okrywając dziecko i zabezpieczyć miejsce wypadku. Jeżeli jest nieprzytomne, ale oddycha, to powinnaś położyć go w pozycji bezpiecznej. Jeśli doszło do urazu kończyn, nigdy nie powinnaś nastawiać ich na własną rękę, ponieważ może dojść do powstania skrzepów, które mogą być groźne dla życia i zdrowia małego pacjenta. Postaraj się, by dziecko pozostało w niezmienionej pozycji do przyjazdu lekarza.

Porażenie prądem. Dochodzi do niego, jeżeli maluch ma bezpośredni dostęp do gniazdek i kabli. Dla niego oczywiście są to dodatkowe atrakcje, którymi zapewne można się świetnie bawić, ale dla ciebie muszą one oznaczać wypadek. Nie powinno się umieszczać kabli na widoku, a na wszystkie gniazdka elektryczne powinno założyć się zaślepki. Jeżeli jednak wydarzyło się już nieszczęście, to musisz zachować zimną krew. Przede wszystkim powinnaś wyłączyć bezpiecznik i odciągnąć dziecko od źródła prądu. Oczywiście sama nie powinnaś dotykać kabla, ale w taki sposób uderzać w rączkę dziecka, by samo zechciało wypuścić kabel. Jeżeli w czasie porażenia doszło do zatrzymania oddechu i pracy serca, powinnaś jak najszybciej rozpocząć reanimację. Nawet niewielkie porażenie powinno cię skłonić do wizyty u specjalisty, ponieważ mogło dojść do zaburzenia rytmu pracy serca. Pamiętaj, że nie powinieneś gołymi rękami dotykać wystających części kabla, a jeżeli przeszkadzają ci one w dojściu do pociechy, powinieneś odsunąć je za pomocą drewnianej szczotki, czy gazety zwiniętej w rulon, ewentualnie innego przedmiotu, który nie przewodzi prądu.

Pamiętaj, zawsze lepiej jest zapobiegać niż leczyć.
Jeżeli jednak miałaś takie, czy inne historie, to podziel się nimi. Jak sobie poradziłaś w takiej sytuacji. Na pewno przyda się to innym rodzicom, jeśli ich dziecku również przydarzy się przykry wypadek.

Zakrztuszenie. Niemowlaka przełóż przez udo, głowę należy ułożyć w kierunku kolana. Nogi i ręce powinny swobodnie zwisać w dół, a pupa znajdować się wyżej niż główka. Dłoń najlepiej złożyć w łódeczkę i delikatnie uderzać w plecki dziecka. Jeśli dziecko jest starsze możesz przewiesić je przez kolanko albo zwyczajnie kazać maluchowi schylić się głową w dół i wtedy spróbować delikatnych uderzeń. Starszaka możesz również objąć w pasie i ucisnąć brzuszek nad pępkiem. Nie powinno się natomiast łapać niemowlęcia i potrząsać nim trzymając go za nóżki, ponieważ można przypadkiem uszkodzić stawy biodrowe. Nic nie daje również unoszenie rąk do góry – może to nawet zaszkodzić – ponieważ ciało obce może wlecieć znacznie głębiej w drogi oddechowe i dziecko może się udusić.

Ukąszenie owada. Jest to niestety dosyć częsta przypadłość szczególnie w okresie letnim, kiedy dziecko bawi się piaskownicy lub je smaczne i słodkie rzeczy. Słodycz produktów, które spożywa dziecko może przyciągać owady. Jeśli zatem dziecko zostanie użądlone przez owada i żądło widnieje w skórze należy delikatnie wyciągnąć je albo paznokciem albo za pomocą pęsetki. Jad, który znajduje się w skórze można wyssać za pomocą aspiveninu. Następnie zaczerwienienia można zlikwidować przykładając do ukąszonego miejsca kawałek cebuli surowego ziemniaka lub kostkę lodu, która zlikwiduje obrzęk. Nie powinnaś nigdy ściskać żądła, żeby wyszło, ponieważ pod skórę mogłoby dostać się więcej jadu.

Podtopienie. To najgorsze, co cie może spotkać w czasie wakacyjnych podróży nad akweny wodne. Niby wydaje ci się, że pilnujesz swojego dziecka, jednak chwila nieuwagi i malec jest już pod wodą. Niestety, kiedy się to wydarzy trzeba działać szybko? Najpierw trzeba ocenić stan malucha. Jeżeli nie oddycha i nie odpowiada na twoje słowa, czyli jest nieprzytomny, to musisz wykonać masaż serca i sztuczne oddychanie – usta-usta. Prawidłowo masaż powinno się wykonywać w taki sposób, by co trzydzieści uciśnięć wtłoczyć w płuca dwa wdechy. Maluszkowi powinieneś robić masaż jednym palcem i uciskać klatkę piersiową na głębokość jednego centymetra. Oczywiście zaraz po wyciągnięciu dziecka z wody należy wezwać karetkę. Nie ma sensu wytrząsanie z dziecka wody, bo wpłynie ona jeszcze głębiej w drzewo oskrzelowe, a samo uciskanie serca nie przyniesie oczekiwanego rezultatu. Trzeba zastosować się do wszystkich powyższych instrukcji.

Obce ciało. Jeżeli zdarzy się tak, że maluch wepchnął sobie jakiś przedmiot do nosa, ucha i oka, to powinieneś postępować według powyższych zasad. Jeśli przedmiot znajduje się w nosie, to czasami wystarczy jeżeli dziecko mocno dmuchnie. Żeby siła wydmuchu była większa, trzeba dziecku zatkać jedną wolną dziurkę. Jeżeli przedmiot utknął w oku, warto przepłukać je za pomocą soli fizjologicznej lub zwykłej wody. W tym celu napełnij kieliszek płynem, przyłóż do oka dziecka, w którym znajduje się ciało obce i każ malcowi mocno mrugać. Kiedy coś znalazło się w uchu, może pomóc skakanie na jednej nodze z lekko przechylona głową. Nie wolno nigdy próbować wyciągać przedmiotów palcami, bo można wepchnąć je głębiej. Jeżeli po kilku próbach przedmiot znajduje się ciągle na swoim miejscu, musisz jechać do lekarza.

Omdlenie. Zdarza się, że w wyniku gwałtownej zabawy, czy jakiegoś urazu twoje dziecko naraz traci świadomość. Jeżeli w wyniku tego zdarzenia malec nie oddycha, to powinnaś rozpocząć sztuczne oddychanie, które powinno dokładnie tak wyglądać, jak w wyniku utraty przytomności spowodowanej podtopieniem. Jeżeli jednak malec oddycha powinnaś go zabezpieczyć, kładąc go na płaskiej powierzchni w pozycji bezpiecznej, czyli na boku, z jedną noga wyprostowana, drugą zgiętą w kolanie. Jeśli po chwili maluch odzyska świadomość, nie pozwól mu się podnosić. Nie wolno i też nieprzytomnego malca tarmosić, ani klepać po twarzy. Po pierwsze zbyt szybkie ustawienie do pionu, mogłoby spowodować niedokrwienie mózgu, po drugie uderzenia pod wpływem silnego stresu, mogłyby doprowadzić do urazu malucha. Dziecko powinno pozostawać w pozycji leżącej około dwóch, trzech godzin. Jeżeli nie dzieje się nic niepokojącego, może się powoli podnieść. Jeżeli do omdlenia doszło w wyniku udaru cieplnego, to powinnaś położyć na czoło malucha zimny okład i przenieść go w chłodne miejsce. Nigdy nie wolno nieprzytomnemu maluchowi podawać żadnych leków, ani poić go wodą, to mogłoby przyczynić się do zadławienia, a stąd już tylko krok do prawdziwej tragedii.